8.07.2013 - Cody - Campground - 114 km, 1850 m w górę, 69.7 km/h max.
Obudziłem się punkt 6:00 a ponieważ mocno wiało i trzęsło namiotem szybko się zwinąłem i chwilę potem w oddalonym o niecałe 2km FF piłem już kawę czytając poranne informacje z Polski. Przesiedziałem tak do 9:30 kiedy to udałem się pod sklep rowerowy. Chwilę potem przyjechał kierownik sklepu. Oczywiście nikt nie chciał się bawić w zaplatanie koła i zaproponowano mi nowe. Do wyboru miałem tylko dwa w rozmiarze 622/700 z czego jedno było zbyt drogie a w dodatku pod v-brake. Drugie i tak o wiele za drogie to jakiś wynalazek na piaście Shimano Nexave i obręczy pod v-brake Mavic A119. Okaże się w trasie jak się spisze to cudo. W każdym razie po dziesiątej miałem już założone koło i mogłem w końcu wyjechać z Cody. Ponieważ była okazja dokupiłem jeszcze oponę do przyczepki, stara opona zaczęła się już strzępić a poza tym zawsze mogę oponę przyczepkową użyć jako zapas. Po sporych zakupach w markecie chwilę po 11:00 wyjechałem z Cody drogą 120 w kierunku następnego celu jakim była przełęcz Dead Indian Pass. 300 metrów w górę, 200 metrów w dół i 39km dalej byłem już na głównej drodze do przełęczy do której było tylko 21km. Po drodze spotkałem francuza Girou na rowerze poziomym który zmierzał do Oregonu a kawałek dalej dostałem zimną herbatę w puszce od człowieka w camperze. Podczas całego podjazdu a potem zjazdu mogłem podziwiać widoki na przeróżne rodzaje i kolory skał. Najbardziej jednak podobała mi się skała stół podobna do Szczelińca w Sudetach ale zdecydowanie wyższa. W międzyczasie przeszła burza z ulewą i gradobiciem. Dawno nie dostałem lodowymi kulkami po uszach. W kilka minut byłem zupełnie przemoczony a temperatura obniżyła się na chwilę do 12st.C. Po całym upalnym dniu było to jednak bardzo przyjemne uczucie. Po godzinie byłem już prawie suchy z wyjątkiem butów które wyschły do rana. Nocleg na campingu za free jednak ponownie musiałem stoczyć bitwę z chmarą komarów.

9.07.2013 - Campground - Yellowstone Park - 120 km
Od rana miałem strasznego lenia w nogach i ogólnie nie kręciło się dobrze. Z campingu na przełęcz miałem 33km i 1200m w górę. Na siodełku usiadłem chwilę po 7:30 a na przełęczy zameldowałem się po 14:00. Ponad sześć godzin jechać 30 kilometrów to zdecydowanie za długo. Niby zmęczenia nie czuję, ochota do jazdy jest a z przełęczą Beartooth Pass męczyłem się strasznie. Widoki z samej przełęczy fantastyczne, udało mi się nawet dostrzec niedźwiedzi ząb na skalnej grani kilka kilometrów od przełęczy. Sama przełęcz jest dwu wierzchołkowa więc nie wiedziałem za bardzo która część jest wyższa a znaków nie było to musiałem wjechać na oba. Beartooth to najwyższa drogowa przełęcz Wyoming a długi i szybki zjazd był jedynym momentem odpoczynku od chmary krwiożerczych komarów. Pod wieczór udało mi się jeszcze wjechać na chwilę do Kontakt, zdobyć pierwszą przełęcz w Montanie o której istnieniu nie miałem pojęcia oraz zwiedzić Cooke City. Zaraz za Cooke City droga ponownie poprowadziła mnie do Wyoming i dalej do Parku Yellowstone gdzie tuż przed zmrokiem zatrzymałem się na polu namiotowym za 5USD. Za sam wjazd do parku również musiałem zapłacić 12USD.

10.07.2013 - Campground - Canyon Village - 120 km, 1450 m w górę
Zaraz po wyjechaniu z pola namiotowego przy drodze spotkałem bizona pasącego się na łące. Z każdym kolejnym kilometrem w głąb doliny rzeki Lamar bizonów było coraz więcej a gdzieniegdzie mogłem też dostrzec antylopy. Podobno w tej części parku można też zobaczyć wilka jednak na takie spotkanie raczej nie mam ochoty. Przez kolejne kilka godzin jazdy do osady Roosvelt Tower przejechałem niedaleko setek bizonów które często przechodziły przez drogę w odległości 5-10 metrów ode mnie. Spodziewałem się, że buffalo są trochę większe ale mimo wszystko to piękne i duże zwierzęta. W Roosvelt Tower kupiłem tylko kawę i dwa batoniki. Ceny kosmicznie wysokie a w sklepie dużego wyboru nie ma. Dobrze, że wodę mam za darmo do której wsypuję tylko liofilizowany koncentrat izotoniczny. Z RT udałem się do Mammoth Hot Springs. 30 kilometrów nawet szybko poszło. W tej części parku Yellowstone w przeważającej liczbie występują jelenie, sarny i antylopy. Jedna sarna spacerowała sobie po centrum Mammoth nie zważając na ludzi, samochody i skierowane na nią obiektywy aparatów. Zaraz za Mammoth znajdują się widoczne z daleka gorące źródła z charakterystyczną skałą przypominającą maczugę oraz pięknymi białymi kaskadami. Za Mammoth czekał mnie krótki ale dosyć stromy podjazd do przełęczy Kingman Pass za którą zrobiło się bardzo płasko. W tej części parku dostrzec mogłem pierwsze gejzery, gejzery błotne oraz inne dymiące i ziejące siarką otwory do wnętrza ziemi. Na drodze natknąłem się na spory korek który oczywiście starałem się ominąć między samochodami. Okazało się, że sprawcą całego zamieszania był nieduży miś brązowy który zajęty był wykopywaniem pożywienia i za nic miał dziesiątki aparatów skierowanych na siebie. Po południu dojechałem do osady Canyon w której spotkałem Piotra z rodziną. Piotr zaproponował abym przyłączył się do jego rodziny i tak drugi nocleg w Yellowstone spędziłem w miłym towarzystwie przy ognisku z polską kiełbasą z Chicago.

11.07.2013 - Canyon Village - Bridge Bay - 124 km
Dzień rozpoczęty od jajecznicy z boczkiem i kawy. Po śniadaniu, wspólnym zdjęciu i pożegnaniu z Piotrem i jego rodziną musiałem się wrócić kilka kilometrów do kolejnej przełęczy. Z Canyon na Dunraven Pass jest tylko 10km i 250m przewyższenia. Po niecałej godzince stałem już przy tablicy z nazwą i wysokością zdobytego celu. Potem szybki zjazd z powrotem do Canyon gdzie kawałek dalej czekała mnie jedna z największych atrakcji parku, Wielki Kanion Parku Yellowstone wraz z ogromnym wodospadem Lower Falls. W sumie nie wiem co bardziej mi się podobało, wodospad czy głęboki kanion z postrzępionymi skałami. Ponieważ droga do punktu widokowego na wodospad była jednokierunkowa ponownie wróciłem do Canyon. Po kolejnych dwudziestu kilometrach byłem już przy jeziorze Yellowstone gdzie kierowałem się na przełęcz Sylvan. W tej części parku widać było skutki niedawnego pożaru lasu. Przez wiele kilometrów przejeżdżałem obok smutnych resztek lasu, popalonych i powalonych drzew oraz kompletnej ciszy bez zwierząt i ptaków. Przygnębiający widok, pożar zapewne spowodowany został przez piorun a nie z winy człowieka. Górna część drogi do przełęczy była już piękna jak z resztą cały Park Yellowstone. Pod samą przełęczą znajdują się dwa małe ale bardzo ładne jeziorka. Podczas zjazdu trochę popsuła się pogoda, zachmurzyło się i zaczęło mocno wiać. W kolejnej osadzie Lake zrobiłem nieduże zakupy i zacząłem rozglądać się za miejscem do spania. Parę mil dalej jak na życzenie znalazłem pole namiotowe. Nocleg 6.80USD ale przynajmniej bezpiecznie. Na campingu spotkałem Przemka który przemierza USA na motorze. Oczywiście rozbiłem się obok namiotu Przemka i znów można było trochę pogadać po polsku. Niestety chwilę potem zaczęło padać i trzeba było się chować w namiocie.

12.07.2013 - Bridge Bay - Moran Jct - 170.5 km, 1400 m w górę
W nocy dla odmiany trochę popadało a rano jak zwykle piękna pogoda. Przemek podzielił się ze mną śniadaniem i po 7:00 ruszyłem w dalszą drogę. Pierwsze 30km droga prowadziła mnie wzdłuż największego w Wyoming jeziora Yellowstone. Kolejny odcinek to prosty podjazd do przełęczy Craig Pass oraz zjazd do najbardziej znanego i regularnego gejzera Parku Yellowstone - Old Faithfull. Znów miałem sporo szczęścia, dokładnie osiem minut po moim przyjeździe gejzer wystrzelił na kilka metrów w górę ogromne ilości wody oraz pary wodnej. Takie zjawisko można obserwować 17 razy dziennie. Oczywiście tą największą atrakcję oglądała spora grupa publiczności która w liczbie kilkuset zasiadła wokół gejzera na ławkach. Całe przestawienie trwało około 2-3 minuty a sam gejzer uchodzi za bardzo punktualny i powtarzalny. Był to jedyny gejzer jaki do tej pory widziałem ale muszę przyznać, że jestem pozytywnie zaskoczony siłą i wysokością na jaką wyrzucana jest woda w górę. Po zakończeniu widowiska zmuszony byłem zrobić małe zakupy w sklepie należącym do parku. Za kilka batoników, czekoladę i bułkę zapłaciłem ponad 7USD. Potem jeszcze napój izotoniczny z dolewką z ponad 2USD i limit na zakupy wyczerpany a tak naprawdę nie kupiłem nic czym mogłem się najeść. Im szybciej dojadę do Jackson tym szybciej zrobię zakupy po normalnych cenach i w końcu się najem. Ostatnie dni to racjonowanie resztek żywności. Dobrze, że spotkałem Piotra z rodziną i Przemka którzy podkarmili mnie trochę. Ponownie czekał mnie podjazd na Craig Pass, tym razem z drugiej strony i o nieznacznie większym przewyższeniu. Dalsza część trasy to już głównie zjazd poza granice parku Yellowstone w kierunku miasta Jackson. Po drodze złapała mnie jeszcze chmura z której trochę popadało oraz zatrzymałem się przy tablicy z nazwą parku przy której obowiązkowo zrobiłem kilka zdjęć. Ponieważ jechało mi się dobrze, przeważnie po prostej lub lekko w dół oraz ze słabym wiatrem z tyłu dojechałem prawie do skrzyżowania dróg w Moran. Jutro zdecyduję czy jechać na przełęcz czy od razu do Jackson na zakupy. W sakwie tylko pasztecik, trzy kromki chleba i wielka paczka granoli Sante w rezerwie. Nocleg na starym, zamkniętym polu campingowym już na terenie parku Grand Teton.

13.07.2013 - Moran Jct - Victor - 104 km
W nocy miałem gości. Dwa misie przechadzały się niedaleko mojego namiotu. Na początku usłyszałem tylko pękającą gałąź a potem coś jakby mruczenie. Kiedy zapaliłem latarkę i wyjrzałem na zewnątrz kilka metrów od namiotu na sporym placu na którym się znajdowałem stały dwa spore misie. Przyznam, że poziom stresu wzrósł mi dość znacznie pierwszy raz od naprawdę długiego czasu. Potrząsanie namiotem i kilka sygnałów dźwiękowych głośnym klaksonem na sprężone powietrze skutecznie przegoniły zwierzaki. Do rana już nic nie słyszałem, pewnie dlatego że byłem zmęczony sporym dystansem. Rano obudziłem się jak zwykle o 6:30 na dźwięk budzika. Po siódmej zmierzałem już w stronę Jackson. Na przełęcz Togwotte nie miałem ochoty wjeżdżać ze względu na dość długi dystans oraz zbliżającą się deszczową chmurę. Po godzinie już wiedzoałem, ze dobrze zrobiłem nie jadąc na przełęcz. Z niewielkiej chmury rozpętała się burza z ulewa i gradem. Praktycznie przed 50km do Jackson lało. Przynajmniej mogłem przetestować kurtkę w ulewnym deszczu. Trochę szkoda mi było zacierającego się obrazu pięknego grzbietu gór parku Teton. Szczególnie podobała mi się jeden szczyt z kształcie korony górujący nad pozostałymi. Po 11:00 byłem już w Jackson i suszyłem się w FF. Kurtka nawet się spisała, mokre miałem tylko rękawiczki, spodenki i buty. Rękawiczki schły na worku z namiotem, spodenki wyschły na mnie a buty w 10 minut wysuszyłem elektryczną suszarką do rąk w toalecie. Po 12:00 wszystko miałem już suche. Trochę szkoda, że w deszczu przejechałem prawie całe Jackson i nie zrobiłem żadnej foty bo miasteczko podobnie jak Leadville czy Durango dokładnie jak z westernu. W końcu mogłem zrobić większe zakupy w normalnych cenach w markecie i przy pięknej już pogodzie wdrapywać się na trudną przełęcz Teton Pass. Przez kilka kilometrów podjazdu nachylenie oscylowało w okolicach 10%. Wysokość rosła szybko ale moje siły jeszcze szybciej słabły. Kilka razy musiałem zatrzymać się i odpocząć i to nie ze względu na chęć zrobienia zdjęcia ale przez pieczenie w mięśniach. Obładowany zakupami na przełęcz dotarłem po prawie dwóch godzinach jazdy. Na Teton Pass prowadzi również droga rowerowa z Jackson która jest nieco dłuższa ale mniej stroma. Podczas zjazdu również o nachyleniu około 10% poprawiłem rekord prędkości na Instincie z bagażami w USA do 78.7km/h a kilka kilometrów dalej wjechałem do siedemnastego stanu od początku wyprawy - Idaho. W pierwszym miasteczku w Idaho, Victor miałem nadzieję na nocleg dzięki serwisowi Warmshowers. Niestety pomimo wstępnego zaproszenia nie udało mi się skontaktować z właścicielem domu w Victor. Od czego jednak ma się spory zapas szczęścia w sakwach. Podczas zwiedzania miasteczka zatrzymało się auto z którego wysiadła kobieta i zaczęła do mnie mówić w ojczystym języku. Beata która wraz z mężem Johnem mieszka w Victor od kilku lat zaprosiła mnie do swojego domu. I tak nocleg w Idaho spędziłem w innym domu niż początkowo zaplanowałem. Na kolację pasta z piwem oraz kieliszek wódki z tutejszej destylarni. 35% o smaku borówek, pycha :)